Freddie Mercury, Queen, 1978

Het is heel triest wanneer iemand die je vaak hebt gefotografeerd overlijdt. Er ontstaat een band tussen onderwerp en fotograaf die is gebaseerd op vertrouwen. Een onderwerp, vooral een beroemdheid wiens levensonderhoud tot op zekere hoogte afhangt van zijn of haar uiterlijk, moet zich comfortabel genoeg voelen om spontaan te zijn voor een fotograaf. Elk persoon dat op het verkeerde moment wordt vastgelegd, kan er verschrikkelijk uitzien. Daarom zijn paparazzi de gesel van fotografen die op opdracht fotograferen. Paparazzi draaien erom beroemdheden te betrappen in hun meest ongemakkelijke poses of in de meest schandalige situaties; en die vijandige relatie begint over te slaan op alle fotografen. Freddie Mercury was een performer die zijn publiek en zijn fotografen absoluut vertrouwde. Hij was een absolute diva over zijn uiterlijk, maar niet tot het punt dat het zijn optreden beïnvloedde. Hij was een van de grootste showmannen die ooit het podium betrad, en ik moet de groep Queen zes keer hebben gefotografeerd. Elke keer, hoe vergelijkbaar de muziekset ook was, was de show altijd anders. Freddie was een kleurrijke performer, maar ik wilde de persoon zelf vastleggen, dus gebruikte ik zwart-wit en kleur, mijn manier om te zeggen dat de persoon groter was dan zijn show. Met kleur verlies je het onderwerp uit het oog en zie je de omgeving, maar met zwart-wit focus je op de boom in plaats van het bos. Kleur won deze keer. -- Richard E. Aaron

Ektachrome 320 ASA 1/125 sec. f/2.8 50mm lens. Beschikbaar licht.