Nacht schaduw
Category: LIK Fine Art
Washington
Ik ben constant op zoek naar die perfecte boom; hun vorm en gestalte fascineren me volledig. Na dagen onderweg te zijn geweest, werd mijn volharding beloond. Het ontdekken van deze magische boom was geweldig, maar het had meer nodig. Ik controleerde de weer-app voor mogelijke zonsopgang- of zonsondergangstijden, maar zware bewolking en sneeuw in de voorspelling konden catastrofaal blijken. Ik keek opnieuw, maar deze keer concentreerde ik me op maanopkomsttijden. Over 5 dagen zou de maan vol zijn. Als alles op zijn plaats viel, zou het visioen van de maan die deze mystieke boom verlichtte, fenomenaal zijn. Ik moest wachten.
Twee dagen voordat de volle maan haar opwachting zou maken, was er een enorme storm door het gebied getrokken die ongeveer een voet sneeuw op de valleibodem had achtergelaten. Dit weerhield me er nog steeds niet van om te proberen deze magische foto te maken.
De dag was eindelijk aangebroken, ik zat gekluisterd aan mijn weer-app die me vertelde dat ik gedeeltelijk bewolkt kon verwachten. Ik was zenuwachtig, op zijn zachtst gezegd. Toen ik naar de locatie reisde, bleek het moeilijk om het gebied te bereiken vanwege de storm die was overgetrokken. Mijn bloed pompte terwijl ik over de modderige en ijzige weg reed, glibberend en glijdend, terwijl ik me afvroeg of ik mijn plek wel kon bereiken. Daar in de verte was mijn boom. Toen ik dichter en dichterbij kwam, zag ik dat de sneeuw in onberispelijke staat was. Een van mijn zorgen was overwonnen. Nu moest ik de perfecte positie vinden en mezelf uitlijnen met waar mijn app zei dat de maan zou opkomen. Toen ik me comfortabel voelde met mijn uitlijning, was het nu tijd om de perfecte lens te kiezen. Ik had een langere lens nodig om het beeld te comprimeren, zodat de maan groter zou lijken ten opzichte van de boom. Mijn enige zorg was nu het weer. Ik was extreem gespannen omdat er nog lichte wolken door mijn shot trokken. Ik was gespannen, te veel bewolking en de foto zou verloren zijn.
Toen de avond viel en de maan begon te rijzen, verdween het gevoel van angst langzaam in de verte. Ik had een sprankje hoop. De wolken fungeerden als een natuurlijke diffuser voor de maan. Tijd was van essentieel belang; om deze foto te maken, moest ik meerdere belichtingen nemen. Deze foto zou zonder dat niet mogelijk zijn. Nu de maan vrij snel opkwam, wist ik dat ik elke belichting precies goed moest krijgen; één verkeerde beweging en ik zou dit allemaal voor niets hebben gedaan. Mijn handen waren onhandig door de vrieskou en de wind. De lucht was helder en ik was voorzichtig om niet te veel in te ademen om te voorkomen dat er vocht op de lens kwam. Mijn moment was daar, en ik drukte de ontspanknop in met puur instinct terwijl de maan haar reis naar de avondlucht voortzette, en toen was het moment voorbij.
Ik wist in mijn gedachten dat ik dat perfecte moment had vastgelegd. Mijn volharding en geduld hadden eindelijk hun vruchten afgeworpen.
