Victorian McGee's Roodkapje Konijn - Knuffeldier

Ah, kom maar dichterbij, kleintje. Nog dichterbij. Ja, precies daar. Laat me je vertellen over een meisje dat Rood heet. Niet degene waarvan je denkt dat je haar kent, nee... Deze Rood loopt niet één keer door het bos. Ze loopt er keer op keer, elke keer denkend dat het deze keer anders zal zijn.

Ze draagt nog steeds haar kap, al zijn de draden versleten en is het rood vervaagd waar tranen en tanden het hebben aangeraakt. In haar hand draagt ze een bot. Een klein bot. Niemand vraagt van wie het was. En over haar schouder hangt een tas, gevormd als de kop van de wolf die vaker in haar buik heeft gewoond dan we durven tellen.

Zie je, Rood werd opgegeten. Niet één keer, maar vele malen. Dichtgenaaid en terug op haar pad gezet, altijd terugkerend naar het huis, altijd oma vindend, altijd de Wolf ontmoetend. Elke keer denkend dat ze het einde zou kunnen veranderen. Maar eindes, nou ja... die zijn koppige dingen.

Soms schreeuwt oma niet. Soms gromt de Wolf niet. Soms is de stilte erger dan beide. Maar altijd valt het doek. Rood sterft. Oma sterft. De Wolf sterft ook, uiteindelijk. En dan, alsof het er allemaal niet toe deed, beginnen ze opnieuw.

Het is een akelig dansje dat ze doen. Maar het is niet zonder betekenis. Nee, helemaal niet.

Want Rood heeft het een en ander geleerd, en misschien kan ze jou helpen herinneren. Ze weet dat het bos donker is, maar ook gevuld met vogelgezang. Ze weet dat een warm kopje thee met oma nog steeds zoet kan smaken, zelfs als oma niet helemaal zichzelf is. En ze weet, zelfs als de Wolf zijn lippen aflikt, dat het beter is om bang te zijn dan om helemaal niets te voelen.

Het leven, lieve, zit vol lijden. Zo is het nu eenmaal. Maar als je alleen maar naar de tanden en het scheuren kijkt, mis je de manier waarop de bladeren dansen in de wind. De manier waarop het licht precies zo door de takken filtert. De manier waarop gelach klinkt als je bent vergeten bang te zijn.

Dus hier is ze, deze Rood. Littekens en steken, zacht en verdrietig. Een herinnering, als je haar wilt hebben, om door te blijven lopen. Om van het pad te houden zoals het is. Om bij oma te zitten zolang je kunt. En om vriendelijk te spreken, zelfs tegen de Wolf.

Want het verhaal mag dan eindigen... maar het sprookje, kind, het sprookje gaat verder.

1x Roodkapje Konijn (28 cm van kop tot teen)

1x Tote Bag van 40x37 cm

1x Wolfskop Portemonnee (14 cm hoog)

1x Klein Botje (7,5 cm lang)