Marcel Duchamp: Sztuka szachów

Marcel Duchamp: The Art of Chess to pierwsze poważne opracowanie w języku angielskim poświęcone analizie wpływu aktywności szachowej Duchampa na jego twórczość artystyczną.

Esej Francisa M. Naumanna, „Marcel Duchamp: sztuka szachów”, ukazuje, że chronologia życia Duchampa przebiega równolegle do poszczególnych faz partii szachów – od debiutu, przez grę środkową, po końcówkę – ujawniając, jak różne subtelnie przez niego zaaranżowane wydarzenia przypominają rozwijający się wzór gry, który – przynajmniej jeśli chodzi o grę w sztukę – wciąż trwa.

Esej Bradleya Baileya, „Namiętne rozrywki: Duchamp, szachy i Wielka Szyba”, dowodzi, że tożsamość Duchampa jako szachisty jest tak głęboko spleciona z jego pracą artysty, iż obie te aktywności są estetycznie i koncepcyjnie nierozłączne. Związek ten jest szczególnie widoczny w arcydziele Duchampa, Panna młoda rozebrana przez swoich kawalerów, nawet (1915–1923), znanym lepiej jako Wielka Szyba (Philadelphia Museum of Art), oraz we wstępnym studium Dziewięć form męskich (1913–1914) (Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Paryż).

Jennifer Shahade wybiera i fachowo analizuje piętnaście partii szachowych Duchampa, zaprezentowanych przez Jeana Sabriera w czcionce odwzorowującej Projekt szachów Duchampa z 1918 roku.